1o

ΣΤΑΔΙΟ ΧΥΤΕΥΣΗΣ

Καταρχήν το καμάκι είναι μασίφ-χυτό χωρίς κολλήσεις. Δεν υπάρχει κόλληση πουθενά!!! Ο χάλυβας που χρησιμοποιείται είναι πυρίμαχος λεβήτων συγκεκριμένων προδιαγραφών καθώς υπάρχουν 3.500 είδη χαλύβων. Είναι σημαντική η επιλογή της πρώτης ύλης για να επιτευχθεί το σωστό αποτέλεσμα.

Αμέσως μετά τη χύτευση στο καλούπι, το καμάκι μόλις στερεοποιηθεί και καθώς είναι ακόμα καυτό, βυθίζεται σε ένα μείγμα υγρού πηλού από σκόνη πυριτίου και κάρβουνου (hammon) και κατόπιν σφυρηλατείται σε ειδική πρέσσα.

Σ’ αυτό το στάδιο «ποτίζεται» ο χάλυβας με περισσότερο άνθρακα (ενανθράκωση). Αφ’ ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία της σφυρηλάτησης στη σφύρα το τελικό σχήμα το πετυχαίνουμε στο αμόνι με το σφυρί. Τέλος, συγκολλείται στη βάση της χούφτας η κωνική σωλήνα με ειδικό ηλεκτρόδιο και υπό συγκεκριμένη γωνία για να επιτευχθεί τέλειο ζύγισμα αργότερα επάνω στο κοντάρι. Καθ’ όλη τη διάρκεια της σφυρηλάτησης το καμάκι βυθίζεται στον πηλό και στην φωτιά. Η πλάκα του αμονίου είναι πάντα βρεγμένη με νερό και τα ξύλα στη φωτιά είναι βελανιδιά και πεύκο.

Το καμάκι έχει κάποια μυστικά. Πρέπει να είναι σκληρό στην ακίδα και στη μύτη και να έχει ελαστικότητα στη βάση των χαλιών για να αποσβένονται οι κραδασμοί και να μην στραβώνουν.

Τα γιαπωνέζικά σπαθιά π.χ. έχουν διαφορετική σκληρότητα στην κόψη απ’ ότι στο πίσω μέρος της λεπίδας. Το καλέμι είναι σκληρό μπροστά και μαλακό πίσω που χτυπάει το σφυρί.

Εγώ αλείφω με τον πηλό (hammon) συγκεκριμένα σημεία του καμακιού και το βυθίζω στη φωτιά. Έτσι όταν το βυθίσω αργότερα στο «φαρμάκι» (ψυκτικό μέσο) τα σημεία που είναι καλυμμένα με hammon αποκτούν ελαστικότητα.

Όταν φτάσει λοιπόν στην επιθυμητή θερμοκρασία, το καταλαβαίνω από το χρώμα, προχωράω στο δεύτερο στάδιο της βαφής.